Ik begin vanaf mijn 16e en verder.
Ik begon toch interesse te tonen in jongens, ik wist waar ik toen op viel, blond,
knap en zachtaardig van karakter. Maar hoe kom je in contact met jongens?Want daar was ik dus wel onervaren in, ik vroeg advies daarin bij mijn zussen, maar in de praktijk werkt het toch heel anders.
Ik hoopte maar dat ik aantrekkelijk genoeg was voor jongens, ik had mijn figuur wel mee, maar ik had wel een heel laag zelfbeeld over mezelf, laat staan hoe ik me tegenover jongens moest gaan gedragen.
Ik was toen ook erg gesloten en wist niet echt hoe me te gedragen omdat ik geen normale opvoeding, zeker naar mannen toe heb gehad.
En de angsten speelden ook mee natuurlijk, wat als ze mij als een lustobject zagen en behandelen, dan klapte ik dicht en gaf de liefde geen kans.VV Ik was ook verlegen en schuw en dat maakte er alles niet beter op tenzij ik me een beetje op mijn gemak voelde met een jongen, maar dat lukte niet altijd.
Ik had zelfs nog nooit een jongen gezoend, en heb dit ervaren met een jongen die 1 of 2 jaar jonger was dan ik. ( Ik was toen 16 jaar).
Ik trok de aandacht van een jongen die in het dorp waar ik toen tijdelijk woonde en meetrok naar de kermis.
Hij was leuk en gezellig en lachte veel en wist dat hij een charmeur was, toen al op zijn jonge leeftijd.
Het lukte me om zijn aandacht te trekken en samen met mijn vriendin hadden we een leuke en gezellige avond nadat de kermis was gesloten.
Hij is de eerste jongen die me kuste en me dat ook leerde, nu had ik dat wel snel in de gaten dus ik ging niet af wat dat betreft.
Hij probeerde wel verder te gaan maar de gelegenheid deed zich niet voor en dat was wel een geluk op zich, want dat kon en mocht ik niet toelaten.
Jammer genoeg bleef het bij die ene avond want ik kreeg huisarrest voor het feit dat we te laat thuis kwamen.
Ik kreeg hem nog wel even te zien en zag dat hij het niet leuk vond dat we elkaar niet meer konden zien, dat vond ik heel jammer want ik had wel een beetje vlinders in mijn buik gekregen.
Zo heb ik mijn eerste kus ervaren en dat was gelukkig een prettige ervaring geweest.
Ik heb daar wel wat vriendjes opgedaan, met alle ongenoegen van de rest van de familie, meer als angst dat ik me wraakzuchtig zou gaan opstellen tegenover jongens, wat ik nooit heb gedaan.
Het laatste vriendje dat ik daar heb meegemaakt had echt wel serieuze intenties naar mij toe.
Ik vond hem heel lief en attent, hij gaf me het gevoel dat ik de moeite waard was voor hem. Maar toen hij dichter bij me probeerde te komen en wel op een nette manier, toen kon ik het niet toelaten, want dan kwam hij op een gebied dat voor hem verboden was, en dat deed me verdriet want ik kon hem niet geven wat hij wilde, wanneer we echt lang bij elkaar zouden blijven.
Dus heb ik het uitgemaakt en zag dat hij daar onder leed, niet minder dan ik want ik vond het heel erg omdat ik eigenlijk wel een toekomst met hem wilde opbouwen.
Maar ik kon het niet met al mijn angsten en het geheim waar ik mee rondliep.
Tenslotte vond ik dat hij het geluk wel zou vinden met een ander meisje want dat verdiende hij dubbel en dwars.
Ik ben uiteindelijk weer terug naar mijn oorspronkelijke woonplaats terug gaan wonen, want daar voelde ik me meer vertrouwd en op mijn gemak dan in een dorp.
Helaas had mijn familie een verkeerd beeld gekregen van hoe dat ik met jongens omging en ik liet het maar zo, wat maakte het nog uit? Ik deed toch altijd alles verkeerd namelijk.
Daarna kwam ik nog een vriendje tegen in mijn woonplaats en daar ben ik echt verliefd op geworden, maar ook al waren we intiem, ik was geestelijk veel verder dan hij en we scheelden toen 2 jaar met elkaar. ( Ik was 18 jaar).
Ik wilde hem ook een toekomst geven en uit onzekerheid en iets van, ik heb hem toch niet alleen want er waren altijd kapers op de kust, liet ik hem gaan.
In die tijd kwam ik een man tegen die vele jaren ouder was dan ik en waar ik helaas
enkel met politieassistentie los van kon komen. (18 tot 19 jaar).Die man was ziekelijk jaloers en bezitterig en dus ging die relatie al heel snel de verkeerde kant op. Gezien het feit dat wat ik met die man moest doorstaan net zo erg was als met mijn vader.
Deze man heeft mij privé, publiekelijk, lichamelijk en geestelijk zwaar mishandeld, ook wist hij zeer goed met zijn sluwheid hoever hij kon gaan zodat dit niet zichtbaar was naar de buitenwereld toe.
Ik was zeker al kwetsbaar maar deze man heeft mij ook letterlijk en figuurlijk als een onrespectvolle persoon behandeld.
Ik verdiende dat niet, alhoewel ik daar eigenlijk niet zozeer meer in geloofde.
Ik kon niet tegen hem op, lichamelijk en geestelijk niet, dus zat ik weer in een onmogelijke situatie, hij heeft zelfs mijn familie zodanig zitten voorliegen en met zijn gemanipuleer kon hij me heel gemakkelijk isoleren van mijn familie.
Ik dacht aan de woorden van mijn vader, als je slecht bent dan trek je ook slechte dingen en mensen aan en voelde me enorm verloren en eenzaam in mijn eigen strijd tegen zijn ziekelijke macht en misbruik.
(zelfmoordpoging nr.2, omdat ik dacht dat ik zwanger was van deze afschuwelijk gestoorde man, en we zaten allebei aan de kalmerende medicijnen).
Toen ik los was van hem heb ik bijna 1 jaar niet gedurfd om naar buiten te gaan, wel even voor een boodschap of zoiets dergelijks, maar geen plezier maken en of uitgaan, de angst dat hij me zou vinden en dan me iets aan zou doen was te intens en te zwaar om daarmee om te gaan. Laat staan ook nog verwerken!
Ik had de hoop op een lieve en respectvolle vriend te krijgen totaal opgegeven.
Ik heb diverse langdurige relaties gehad, maar die zijn allemaal stuk gelopen om het feit dat ik niet goed behandeld werd of dat ik op de 2e en 3e plaats kwam.
Ik heb zelfs tegen mijn eigen principes een affaire gehad met een getrouwde man en dat vond ik heel moeilijk om dat vol te houden zeker omdat ik snel van hem ben gaan houden en hij dat wel handig vond om me aan het lijntje te houden.
Deze man heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat ik me zo afhankelijk naar hem toe opstelde dat ik niet meer kon leven zonder hem, terwijl ik wist dat hij zijn vrouw nooit voor mij zou verlaten.
( Zelfmoordpoging nr. 3).
Zelfs na die poging hielden we contact met elkaar totdat ik de vader van mijn kinderen tegenkwam, toen moest ik een keuze maken wat ik wilde met mijn leven.
Ik had ondertussen wel mijn dochter ter wereld gebracht, niet van deze man maar van een man die mijn wens daarin heeft willen vervullen zonder enige verplichtingen naar mij en het kind toe.
Ik heb hem uit mijn leven gebannen en die van mijn dochter omdat dit beter was voor ons beider toekomst, hij wilde geen gezin laat staan voor iemand zorgen.
Deze relatie was ook bij voorbaat al gedoemd om te mislukken!
Daar stond ik dan 22 jaar en net moeder geworden, wel uit volle liefde en zorg naar mijn kind toe want zij werd mijn doel in mijn verdere leven. Zonder haar had ik het vast niet gered.
En ik heb er geen moment spijt van gehad, dat is één ding wat zeker is.
Een paar jaren later heb ik dus de vader van mijn zoon ontmoet en daar samen met mijn dochter een leven mee proberen op te bouwen.
Mijn dochter ziet mijn ex als haar vader en draagt ook zijn naam voordat we gingen trouwen.
Ik dacht dat ik eindelijk een stabiel en fijn leven kon krijgen met mijn kinderen.
Dit huwelijk is stukgelopen na 15 jaar vanwege meningsverschillen, en veel ruzies omtrent mijzelf en de kinderen.
Ik heb geen spijt van die breuk, want ik weet wat ik heb gedaan om dat huwelijk te lagen slagen en dat was dus verspilde moeite geweest, het is alleen goed dat de kinderen een stuk ouder waren toen ik de stap nam om voor mezelf te kiezen en uit dit ongelukkige huwelijk te ontsnappen.
Ik kreeg geen liefde en respect waar ik naar zocht, alleen verwijten en onbegrip en weer geestelijke manipulatie omdat ik dacht dat ik het niet goed deed en uiteindelijk alles geprobeerd heb me naar mijn man te schikken. Wat natuurlijk niet heeft gewerkt en ik weer depressief werd en nog meer ongelukkiger. (Zelfmoordgedachten puur uit ongelukkigheid en dat ik mezelf kwijt raakte in dit huwelijk).
Al met al besefte ik dat ik steeds maar de verkeerde mannen aantrok, terwijl ik wel heb geprobeerd om met therapieën mezelf te gaan helpen en genezen. Maar ik was en bleef kwetsbaar voor mannen en dat heeft geduurd tot de dag van vandaag.
Alleen ben ik er wel sterker uitgekomen en eindelijk weet ik wat ik met mijn leven wil en welke man daarin zou passen, die ben ik echter nog niet tegengekomen. (Al blijf ik gelukkig wel de hoop behouden dat dit ooit kan gebeuren).
Doordat ik kwetsbaar, onzeker en altijd de schuld bij mezelf zocht in al mijn stukgelopen relaties besef ik nu ten volste dat dit niet geheel terecht is geweest.
Hoe kan je liefde geven zonder dat je jezelf kent en je alleen maar wegcijfert in de hoop zo liefde in je leven te vinden en toe te laten.
Ik voelde weinig liefde voor mijn eigen persoon en daarom kwam ik eigenlijk alleen maar meer ellende tegen wat mannen betreft, die hebben daar een soort radar voor, en dat heb je zelf niet echt in de gaten! Helaas!
Maar van alles heb ik een les uit kunnen halen en mezelf daarvoor vergeven! Dat is echt essentieel om dat te doen voor jezelf anders kom je niet uit die vicieuze cirkel die je uit alle macht wil doorbreken.
Dat ik nog wel aan mezelf moet blijven werken is iets wat altijd zal blijven maar ik weet dat ik het allerzwaarste in mijn leven heb gehad.
Ik heb zeer recent een hele zware periode gehad waarin ik dacht dat ik alles kwijt was inclusief mijn kinderen, dit vertel ik in een ander vervolgverhaal. (Zelfmoordpoging nr.4 ).
Wordt vervolgd...
Lees meer... (naar de volgende pagina)
