Als u het eerste gedeelte van mijn verhaal heeft gelezen dan heeft dat zeker een diepe indruk bij u achtergelaten.
Tja, voor mij valt het wel mee om er nu erover te schrijven en te praten, want ik heb het zeker een plek gegeven en het achter me kunnen laten.
Ik wil het in dit vervolg hebben over hoe je dit alles als kindzijnde ervaart en wat de gevolgen op emotioneel en lichamelijk vlak zoal zijn voor een kind vanaf de leeftijd van 7 jaar tot ongeveer 12 jaar.
Zeker is een kind zo beïnvloedbaar op een jonge leeftijd. Als het ervoor beloond wordt of het krijgt iets lekkers, dan is een kinderhand gauw gevuld.
En vandaar dat het zo gemakkelijk was en misschien nog is om een kind te overhalen zonder dat het echt beseft wat goed of wat goed fout is.
Wanneer wordt een kind gehoord als het zegt; ik vind dit niet leuk of fijn en het smaakt vies etc, er wordt niet naar geluisterd, alleen met iets anders gecompenseerd zodat men toch maar zijn gang kan blijven gaan.
Die dwang en alles wat eromheen hangt is een totaal verkeerd beeld van hoe een kind
de normale liefde van de ouders zou moeten gaan verdienen (of van andere familieleden,
komt ook vaak voor).En het kind zelf snapt het er niets meer van, want in de buitenwereld ziet het dat andere kinderen die genegenheid en liefde ook krijgen zonder dat het rare en vreemde verzoeken over zich heen krijgt.
Of het kind denkt dat het normaal is en dat dit elk kind overkomt, enfin dus dit alles is heel verwarrend en angstig voor een kind om dit te moeten ondergaan.
Wanneer het kind beseft dat het niet gewoon en normaal is wat er gebeurt, dan komen de angsten tevoorschijn van zich niet veilig voelen en niemand meer kunnen en willen vertrouwen.
Ik wilde graag gered worden toen, het liefst door een politieman maar het feit dat er meer mannen zijn dan vrouwen toentertijd, maakte dit alles er ook niet gemakkelijk op. Je leert immers dat de politie je beste vriend is, maar je eigen familie maken je kapot dus durf je die stap niet te nemen. Je maakt de zaak niet erger dan het al is en je weet ook dat iedereen dan boos en verdrietig wordt als je voor jezelf kiest.
Dus offert het kind zich keer op keer weer op en sluit daarmee telkens een stukje van zichzelf af om het maar niet te weten, te voelen of over na te denken.
Het ergste vond ik dat ik in mijn nachtrust vaak gestoord werd door mijn vader. Hij sloop dan de trap op en ik wist al hoe laat het was, want bepaalde treden van de trap kraakten en ik wist ook precies wie dat was die de trap opliep, je traint jezelf met de alertheid op het gevaar dat dan nadert.
Slapen is voor een kind natuurlijk heel essentieel en als het gestoord wordt in de slaap en er dan nog eens vervelende dingen gebeuren, tja dan krijg het kind daar natuurlijk ook een stoornis in.
Ik durfde niet zonder licht te slapen en eigenlijk wilde ik helemaal niet slapen, want slapen is een gevaar en geen ontspanning of een veilig gevoel.
Je bent gebroken en je voelt je vies, en dat midden in de nacht wanneer je heerlijk lekker had moeten slapen ipv....
Ook had ik vaak de angst voor enge monsters onder mijn bed of in de kast en ook voor onweer.
Maar je gaat niet naar je ouders voor veiligheid. Nee, je kruipt diep onder de dekens om het maar niet te zien uit angst en om het onweer niet te horen.
Ik weet nog wel dat ik samen in één bed samen tussen mijn zussen heb geslapen en dat was wel een veilig gevoel moet ik zeggen. Maar dat is niet echt lang geweest. Ik weet nog dat ik niet vaak bij mijn zussen in bed ben gekropen, ik was al lastig genoeg zo en er is ook best een groot leeftijdsverschil tussen mij en mijn zussen, dus dat werkte ook niet echt positief voor mij en voor hen.
Ik ben ook veel dingen 'kwijt' omdat je als kindzijnde zoveel moet wegstoppen om dit alles maar te kunnen overleven.
En als mijn moeder weer eens opgenomen werd in het ziekenhuis en de ambulance eraan kwam om haar op te halen was ik heel erg verdrietig omdat ik wist dat mijn vader dan helemaal vrij spel had.
Dit is heel vaak gebeurd in de ziekteperiode van mijn moeder. Ik was wel blij als ik naar school ging, alleen niet meer toen het weer echt begon, want ik kon me niet goed concentreren en er werd teveel van me verwacht, zeker als ik niet voldoende nachtrust had gekregen.
Daarom werd ik ook bestempeld als een dom en lui kind, weer iets wat ik niet goed kon doen.
Zo komen er steeds meer dingen in het denken van een kind naar zichzelf toe als lelijk, dom, lui, niet behulpzaam, niet lief gevonden, vervelend etc. etc.
Het enige pleziertje wat ik toen had en echt heerlijk was, was gewoon lekker buiten spelen met andere kinderen of met mijn broer, waar ik mee ben opgegroeid.
Je kon in je spel lekker de tijd in kwijt zijn en gewoon kind zijn, totdat je weer naar binnen werd geroepen om te eten of omdat je zo naar bed moest gaan.
Zelfs daarin werd er controle uitgeoefend dat je geen vriendinnen of vriendjes mee naar binnen nam want mijn moeder is ziek en kan dat niet aan.
Door het verschil van de buitenwereld en mijn leven in dat huis, ontstonden echt 2 aparte werelden voor mij. Buiten was ik kind en vrij om te doen wat ik wilde en thuis was ik geketend en overgeleverd aan de volwassenen.
Als er veel familie op bezoek kwam was dat natuurlijk ook heel gezellig en ik voelde me dan ook iets veiliger en beter, omdat ik wist dat er dan geen mogelijkheid kon zijn dat ik weer eens nodig was.
Dus de feestdagen en verjaardagen waren extra leuk en gezellig voor mij als kindzijnde, daar kon ik gelukkig echt van genieten.
Maar als er iemand vreemd op de stoep stond en ik moest opendoen dan was ik wel bang, bang dat er nog iemand was die iets van me nodig had, en zodoende bouwde ik een angst voor vreemde mensen op, ik was mensenschuw geworden, dit is er langzaam ingeslopen omdat ik steeds meer in mezelf keerde om maar te overleven.
Dit heeft vrij lang geduurd, en het heeft heel wat jaren gekost om daar overheen te komen.
In de tijd dat ik naar de schooldokter moest voor controle, waren dat ook angstige moment voor mij geweest en ik was altijd blij dat ik weer naar huis kon gaan, niet echt blij maar ik vond het wel extra eng, zeker als het een mannelijke dokter betrof, want mannen kon je dus niet vertrouwen!!
Je bent helemaal overgeleverd aan de dokter wanneer je daar als kind naakt in je onderbroekje staat.
Gelukkig ging mijn moeder op jonge leeftijd mee en dat voelde goed, ik was toch enigszins beschermd.
Ik weet wel dat ik als kindzijnde veel geduimd had en dit ook vrij lang heb gedaan, dit was pure troost voor mij en als ik duimend inslaap viel wist ik dat er weer een dag voorbij was en de nacht eraan kwam, dus troostte ik mezelf met de gedachte dat ook de nacht snel voorbij kon gaan zonder dat er iets vervelends kon gebeuren.
Het is zo traumatisch voor een kind dat nergens troost vindt en verdriet niet kwijt kan waneer dit het hard nodig heeft, en het dan bij zichzelf moet zoeken is iets wat bijna niet te begrijpen valt en zo ontzettend hard is.
Wat mij ook heel erg gestoord en beschadigd heeft, is het feit en dat heb ik al eerder in mijn verhaal aangegeven, dat ik als kind zijnde nooit iets goed kon doen.
En als ik probeerde voor mezelf op te komen werd ik daar extra voor gestraft, dus leerde ik ook dat af en dit kwam natuurlijk ook weer boven in mijn in mijn puberteit.
Dan vroeg ik mezelf dus steeds vaker af wat doe ik eigenlijk hier in deze slechte
wereld, wat is het nut ervan om hier te zijn, en dat ik dan gestraft wordt door
god, want dat werd zo gezegd en verteld als je niet goed en zuiver van hart bent.Dus ik was slecht en hoe kan ik dat oplossen of ermee omgaan?
Niet dus, je komt er met geen mogelijkheid uit, want je gevoel en intuïtie zegt dat er iets niet klopt en dan ben ik degene die niet goed en lief is.
Je weet niet meer hoe je over jezelf moet denken en of hoe je jezelf moet gaan zien. En je mag zeker geen slechte dingen denken, van ging papa maar dood of zo, of werd hij maar voor lange tijd opgenomen in het ziekenhuis. Nee dat mag je niet hardop denken, want dan ben je echt slecht en kom je in de hel terecht.
Daarom is deze periode eigenlijk nog het schadelijkste en traumatisch voor een kind omdat het zo beschadigend is wanneer het een incestslachtoffer wordt.
Het kind kan geen kant meer uit, kan niet voor zichzelf opkomen en gaat zich steeds dieper en dieper in zichzelf keren uit zelfbescherming en om te overleven. En hoe langer die incest periode duurt hoe erger de problematiek wordt op latere leeftijd.
Het is echt een slachtoffer geworden, iets wat onomkeerbaar is en blijft in de kinderjaren en de jaren daarna.
Wordt vervolgd...
Lees meer... (naar de volgende pagina)
