Als u mijn verhaal heeft gelezen, dan heb ik het over de jaren van 7 tot ongeveer 12 jaar gehad.
Er is een gedeelte van mijn verhaal dat ik heb overgeslagen, dit heb ik uit privé-redenen gedaan omdat het nogal veel is om dat zo naar buiten te brengen.
In mijn tienertijd was ik mannenschuw en mensenschuw en vrij gesloten naar de buitenwereld toe.
Ik was kwaad en verdrietig naar de hele wereld toe en dat straalde ik ook uit.
Ik was niet vrolijk en heel serieus als kind zijnde, dit is het gevolg van misbruik met kinderen.
Je hebt geen plezier meer in het leven en je voelt dat je onschuldigheid en je kind zijn wordt afgenomen van je.
Je bent eigenlijk al volwassen aan het worden zonder dat je daar het besef van hebt. Dat is dus zeker niet goed voor de geestelijke ontwikkeling van het kind.
En dit is onomkeerbaar, natuurlijk zal een kind zijn spel blijven zoeken en doen omdat dit toch aantrekkelijk blijft, maar de schade is er al en die is blijvend.
Als ik nagefloten werd op straat of aangesproken, dan keek ik op mijn lelijks omdat ik daar helemaal niet van gediend was, ze moesten eens weten, die mannen denken dat ze alles maar kunnen doen wat ze willen, nee ik voelde me dan juist nog meer als een lustobject en dat maakt het er niet beter op.
En dan ontwikkel je langzaam tot een jonge vrouw.
Je 'haat' je lichaam daarvoor omdat je nog altijd kind wil zijn en wil blijven, je wilt niet volwassen worden, want dan ben je net zoals hen.
En het is niet gemakkelijk voor een kind dat stappen heeft moeten overslaan, om dat onder ogen te moeten zien.
Ik was vrij jongensachtig en vond het leuk om te voetballen en andere spellen te doen, ik was ook vrij sportief ingesteld, ik wenste soms dat ik zelf een jongen was in plaats van een meisje, dan was dit alles me niet overkomen dacht ik toen.
Zeker de menstruatie tijd kwam als een bom bij me over, niemand dacht eraan om me daarin in te lichten, dat is wel een keer gedaan door mijn zussen maar niet op de manier dat het je echt tot je door zal dringen en ik schrok dus ook hevig en dacht dat ik dood ging. ( ik was toen 14 jaar).
En niemand vertelde me dat het langer duurde dan 1 dag en je er ook buikkrampen van kreeg, ik vond het verschrikkelijk, dit kon ik nog niet aan en ik wilde dit ook niet. Ik wilde nog kind zijn en lekker onbezorgd kunnen spelen.
Later toen ik er een beetje aan gewend raakte, maar het nog steeds niet leuk vond, kreeg ik natuurlijk ook de informatie dat je dus kinderen kon gaan krijgen.
Dat heeft me heel erg afgeschrikt en ik werd nog kwader op hetgeen wat me overkwam. Want nu komt er nog iets bij waar ik geen controle over had en wat ik absoluut niet wilde. Maar ik kon het wel als een goed smoes gaan gebruiken om eronderuit te kunnen komen, en dat deed ik dus zoveel mogelijk.
Was er toch nog iets positiefs aan de menstruatie dacht ik.
Ik ben denk ik met mijn 17de aan de pil gegaan, dit om mezelf beter te gaan beschermen.
Maar het feit dat ik een jonge vrouw werd, zorgde er wel voor dat ik mezelf meer verafschuwde, ik wilde geen borsten en haar onder mijn oksels, op mijn benen, etc.
Ik voelde me alsof ik mezelf niet meer kon zijn en dat ik inderdaad mijn jeugd kwijt begon te raken, iets wat al was gebeurd maar dit nog niet wilde accepteren.
Ik weet nog wel dat toen ik van school af kwam dat mijn vader me al zat op te wachten
in de keuken.Hij keek zo de grote tuin in en ik zag dat hij daar stond, ik was verkleumd van de kou want het had gesneeuwd dat weet ik nog goed.
Ik wilde het liefste rechtsomkeer maken en terug naar school gaan of ergens anders naar toe,maar dit kon niet. Ik had geen vriendinnen, daar werd wel voor gezorgd en ik was niet leuk om mee om te gaan, dus stond ik er ook niet voor open want het was al erg genoeg om een geheim mee te dragen in je leven.
Dus wist ik al hoe laat het was toen ik zijn grijns op zijn gezicht zag en wist dat ik niet onderuit kwam.
Ik denk dat ik toen al een jaar of 15 was, en het gegeven dat je je waardeloos voelt en depressief zorgde er voor dat ik aan een andere uitweg ging denken en dat was de dood.
Ik wist dat ik niet naar de politie kon gaan omdat ik dan mijn moeder zou kwetsen en ze was al zo ziek. Ik hield raar genoeg heel erg veel van mijn moeder. Ik kreeg weinig liefde en zorg van haar, maar toch hield ik zielsveel van haar. Ik zorgde altijd dat ik haar kon behagen en met Moederdag wilde ik haar verwennen, iets wat eigenlijk altijd zo'n beetje de mist in liep omdat ik altijd met dingen aankwam die ze eigenlijk niet leuk vond.
Mijn moeder kon goed koken en ik moest ook altijd in de keuken helpen, dat vond ik een leuke tijd en wij tweetjes hadden het dan ook gezellig. Ik heb ook veel van mijn moeder geleerd wat dat betreft, helaas niet wat andere dingen betreft.
Ik wilde elke dag wel tegen mijn moeder zeggen hoeveel ik van haar hield en dat ik wel voor haar zou zorgen als ze maar mij hielp met mijn probleem, maar dat kon ik haar niet zeggen, want ik wist dat dit alleen maar meer problemen zou gaan veroorzaken. Dus slikte ik het maar weer weg en ging maar gewoon door.
Ik kreeg ook een idee om te kijken wat voor uitwegen er voor mij waren om er een eind aan te maken, want ik wilde niet volwassen worden, dit was al erg genoeg zo.
Ik wist dat mijn moeder slaapmedicatie kreeg en die weinig gebruikte, dus heb ik wat pillen weten te sparen en hoe moeilijk het ook was om die te gaan innemen, ik heb het wel gedaan.
Maar ik werd bang en raakte in paniek, ik liep over straat en ik voelde me steeds suffer en suffer worden, ik pakte de bus naar huis en redde het nog net om boven te komen naar mijn bed.
Ik weet nog dat ik op de trap viel, mijn moeder zag dat en vroeg of het wel ging, ik zei dat ik weinig had geslapen en me niet goed voelde.
Dit was nog voor etenstijd en ik heb tot de volgende dag eind van de middag geslapen en was dus helemaal van de wereld.
Ik werd wakker, helemaal gedesoriënteerd en ik dacht nu zul je het krijgen, nu vraagt ze wat er aan de hand is en hopelijk komt dan alles goed.
Maar het enige wat ze zei is dat ik vroeger naar bed moest gaan zodat ik niet zo lang hoefde te slapen, dit was een hele domper die ik moest gaan verwerken.
Ze had niets gemerkt blijkbaar en alles bleef zoals het was.
Ik dacht en voelde dat ik niet meer wilde leven, ik was niet zichtbaar voor mijn
familie wat mijn geheim betrof en eigenlijk heb ik zolang gewacht voor mijn broer
waar ik mee ben opgegroeid, we hadden en hebben elkaar nodig en vond het
verschrikkelijk om hem achter te laten.Maar ik kon het niet meer aan. Het idee trok me steeds meer en meer.
Ik was net 16 geworden en kreeg dus veel aandacht van mijn familie, het was gezellig en leuk maar dit alles deed me weinig.
Ik kon het niet meer aan en lichte dus mijn zussen in en die zorgden dat de rest van de familie werd ingelicht.
Maar hetgeen ik hoopte gebeurde niet, mijn ouders werden beschermd door ze voor de keuze te stellen en mijn moeder koos natuurlijk voor mijn vader omdat ze die zorg nodig had met haar ziekte, logisch maar ondenkbaar wreed naar haar eigen kind toe, en ik stortte helemaal in.
Ik kon het niet accepteren dat mij moeder niet van mij hield.
Natuurlijk werd ik opgevangen door mijn familie en helaas konden mijn broer en ik niet samen zijn, dat is ook iets waar ik heel veel last van heb gehad, je voelt je meer eenzamer dan ooit en ook al bedoeld iedereen het goed met je, je voelt dat je een last wordt en altijd zal blijven. Mijn geheim werd ons geheim, en dat was eigenlijk nog zwaarder om te dragen!
Er veranderde dus weinig aan de situatie, ja ik was weg bij vader en dacht dat ik dus bevrijd was, maar helaas, zo voelde ik me niet.
Doordat ik me aan elk gezin moest aanpassen en met de regels rekening moest houden voelde ik me meer beklemd dan eerst.
Ik werd naar mijn leeftijd beoordeeld en behandeld terwijl ik juist al aan het begin van mijn volwassenheid stond, ik was innerlijk veel verder dan een normaal kind van 16 jaar en dat werd onderschat!.
Dit is onmogelijk om te doen, om iedereen maar tevreden te stellen deed ik me maar zoveel mogelijk mijn best en ik droeg dus een masker om mezelf niet bloot te stellen en mijn familie zo min mogelijk te kwetsen.
Goed, ze hebben uiteindelijk wel een soort therapie voorgesteld waar ik braaf aan meewerkte maar ik was al lange tijd depressief en dat werd niet gezien en niets aan gedaan.
Ik heb dat een jaar volgehouden en toen kon ik echt niet meer aan.
Het gevoel dat ze niet weten wat ze met me aan moesten en dat ze daar machteloos tegenover staan, daardoor voelde ik me nog ellendiger en eenzamer dan ooit, en het idee om een eind aan mijn leven te maken kwam weer in mijn gedachten.
Ik heb geprobeerd om alles zo goed mogelijk te doen, maar om een of andere reden werd dit niet gezien en gewaardeerd en ik voelde dat ik me ook hier uit moest gaan redden.
Ik wilde voor de trein springen maar had de moed niet en heb toen iemand gebeld die ervoor zorgde dat ik gevonden werd, want ik was weggegaan zonder iemand te vertellen waar ik naar toe ging en wat ik ging doen.
Doordat de politie werd verwittigd van mijn vermissing had ik dus weer mijn familie teleurgesteld en dat zorgde voor meer problemen.
Ik mocht de politie die langskwam voor opheldering niets zeggen want de naam van de familie mocht niet aangetast worden. Mijn familie wilde natuurlijk hun eigen leven beschermen en dat is wel begrijpelijk maar ik kon dat niet meer aan.
Het was ontzettend moeilijk om niets te zeggen, ik denk dat één van de agenten wel iets in de gaten had maar dit niet kon nachecken bij mij, hij zag wel dat mijn familie daarover de controle had.
Dat was zeer moeilijk te verkroppen want ik wilde de stap zou nemen om het te vertellen, zodat hij me kon helpen.
Ik wilde geholpen worden, ik wilde gered worden!
Dit gebeurde dus niet!!
En ik kreeg alleen maar meer last van mijn familie door wat ik gedaan had.
Wordt vervolgd...
Lees meer... (naar de volgende pagina)
