Door Rafaela
In onze zoektocht naar een mannelijke escort om te interviewen stootten we steevast op dezelfde types: zonnebankbruin, strak in het pak, gel in de haardos, pornofilmfähige lijven. En ze heetten haast zonder uitzondering David (merci Michelangelo). Geen van deze reeks pseudo-adonissen prikkelde ons voldoende tot een gesprek. Tot we ons het verhaal herinnerden van een vriendin, die uit nieuwsgierigheid en in tijden van sip singleschap contact opnam met een gigolo. Slechts één ding had hij gemeen met de anderen: ook zijn nick was David. Voor de rest vertelde ze dat hij een onopvallende man was. Niet uitgesproken knap of goedgebouwd. Iemand die je niet eens zou opmerken in het straatbeeld. Maar deze David bleek een duivel in een doosje: in bed bracht hij haar naar ongekende hoogten. En hier zitten we nu, face à face met de man die het kan. Een praatvaar met mooie, melancholische ogen die duizend gedachten verraden en een aandoenlijke, haast te lieve lach.
Ik denk dat vooral mijn benadering anders is. Eigenlijk zie ik mezelf ook niet echt als gigolo. Ik heb een gewone, goedbetaalde job en de ontmoetingen met vrouwen zijn voor mij dus geen financiële noodzaak. Ik verdien er eigenlijk zo goed als niets aan. Ik doe dit vooral omdat ik zo van mensen, en van vrouwen in het bijzonder houd, omdat ik hen wil tonen wat mooie seks is, wat sensualiteit is. Ook ligt de frequentie waarmee ik vrouwen ontmoet te laag om er echt iets mee te verdienen. Soms ontmoet ik eenmaal per week een vrouw, soms eenmaal in de maand, soms houd ik er een paar maanden mee op, als ik een vaste relatie heb of even moet herbronnen en tot rust komen. Dit werk kan zeer uitputtend zijn, vooral emotioneel. Veel vrouwen die bij mij komen zijn beschadigde vrouwen, incestslachtoffers of vrouwen die worden misbruikt, die in gewelddadige relaties zitten. Dat soort vrouwen heeft er helemaal geen idee van hoe mooi en liefdevol seks kan zijn. Ik probeer hen dat opnieuw te leren, ik probeer de connectie tussen seks en liefde opnieuw te herstellen, een verbinding die bij vrouwen in die situaties vaak verbroken is.
Je zalft dus niet alleen het lijf maar ook de ziel. Voel je je niet veeleer therapeut dan gigolo?
Het is zeker zo dat een mannelijke escort een heel ander soort werk verricht dan zijn vrouwelijke collega’s. Mannen zijn veel directer wat seks betreft. Ze verwachten dat zo’n escortemeisje haar werk goed doet, op het moment dat de nood het hoogst is, en daarmee is de kous af. Echt contact vindt er meestal niet plaats tussen een escortemeisje en een klant, het is vluchtig en van voorbijgaande aard. Bij mij verloopt dat geheel anders. Vaak gaan er maanden mailen of bellen over vooraleer ik iemand echt ontmoet. Tegen dan weet ik ongeveer met wat voor vrouw ik te maken heb, en waarom ze mij contacteerde, waar haar noden liggen. Vrouwen nemen dan ook zelden contact met mij op voor zuiver amusement, vaak zitten daaronder diepere noden die een psychologische oorzaak hebben. Of het zijn vrouwen, vaak jongere meisjes, die graag iets willen leren, zaken die ze dan op hun liefje kunnen uitproberen, waardoor ze betere minnaressen kunnen worden. Op een dag kwam er een meisje bij me met een merkwaardig plan. Ze blinddoekte me en ik hoorde dat ze naast me plaatsnam. Toen hoorde ik haar bladeren in een boek, en bij elke bladzijde die ze omsloeg verrichte ze een of andere handeling met mij. Ze gebruikte mij dus als levende pop en probeerde allerlei zaken op me uit. Met een leerboekje in de hand trachtte ze zich te verfijnen in het liefdesspel. Zo’n vertederende, veeleer grappige ontmoetingen heb ik dus ook. Door veel te praten probeer ik te ontdekken wat een vrouw precies van mij verwacht. Zelf heb ik een zeer sterk ontwikkelde vrouwelijke kant. Vandaar allicht mijn bovengemiddelde interesse voor vrouwen, en mijn inlevingsvermogen. Ik moet weinig moeite doen om aan te voelen wat er roert in de vrouwelijke ziel.
Je hebt het nu vooral over de vrouwelijke ziel, maar in bed wil het oog toch ook wat. Wat doe je als een werkelijk schreeuwlelijke, onwelriekende cliënte beroep op je kunsten wil doen?
Eigenlijk kom ik dat zelden tot nooit tegen. De vrouwen die naar mij toekomen zijn altijd goed verzorgd, vaak stijlvol en intelligent. Eigenlijk kan elke vrouw die je op straat tegenkomt mijn klant zijn. Het zijn geen buitensporig rijke of marginale vrouwen, gewoon mensen zoals jij en ik. Ik denk dat dat soort vrouwen zich met andere gigolo’s ophoudt, ik ontmoet ze alvast niet. Zaken waar ik echt op afknap zijn vrouwen die geweld zoeken, écht geweld, geen geweld dat onderdeel uitmaakt van een spel, zoals bij sm. Als ik aanvoel dat een vrouw daarnaar op zoek is, moet ik haar teleurstellen. Dan klikt het absoluut niet. Ik heb dat gewoon niet in mij. Op vraag van een paar klanten heb ik mij door de jaren heen wel wat onderlegd in sm, in zweepjes, bondage en dominant taalgebruik, maar het is niet echt mijn ding. Ik doe het vooral om hen te plezieren. Heel zelden komt het voor dat een vrouw mij uiterlijk echt niet aanspreekt, maar zowat altijd vind ik in elke vrouw iets wat ik mooi vind. Ooit ontmoette ik een zeer zwaarlijvige vrouw, en niet echt mooi bovendien, maar ze was zo ontzettend lief en sympathiek dat het mij geen moeite kostte om haar lief te hebben. We hebben een fijne tijd gehad samen. Ik ben geen oppervlakkig iemand en kijk naar andere zaken dan de gemiddelde man, door die jarenlange ervaring. Weet je dat elke vrouw, ook al is ze zestig of zeventig, tijdens de daad de fleur van een jong meisje krijgt, als ze helemaal ontspannen is, en zich verliest in het liefdesspel? Prachtig is dat.
Je spreekt de hele tijd over liefde, over het liefdesspel. Is dat geen vreemd taalgebruik voor iemand die betaald wordt om seks te hebben met vrouwen? Blijft het geen zakelijke verbintenis, after all?
Ik ga eigenlijk altijd voor the real thing. Een kille, berekende job fuck is het eigenlijk nooit. Ik neem mijn tijd om de vrouw in kwestie te leren kennen, en heb na de ontmoeting een paar dagen nodig om af te kicken, om alles te verwerken. Het grijpt zo goed als altijd diep op me in. Dat betekent ook dat het goed is geweest, dat ik die vrouw echt iets heb kunnen geven. Hoewel het stramien van elke ontmoeting grotendeels hetzelfde is, is het toch telkens opnieuw een bijzondere belevenis. Ik probeer telkens te streven naar een echte erotische ervaring en me helemaal te geven. In bed vallen al mijn remmingen weg. Het summum van sensualiteit is echte symbiose, één lichaam worden. Ik mag toch zeggen dat ik daar vaak in slaag en dat vrouwen zo goed als altijd heel tevreden zijn. Vaak gaat een nieuwe wereld voor hen open. Een ontmoeting begint doorgaans met een gesprek in een neutrale omgeving, bijvoorbeeld een hotellobby. Na dit gesprek laat ik vrouwen zelf beslissen of ik hen beval, en of we samen naar de hotelkamer gaan. Als we daar aankomen begin ik meestal met een massage, waarbij ik de vrouwen hun lingerie laat aanhouden. Vrouwen weten waarom ze mij contacteren, maar toch mag dat niet rechttoe rechtaan gebeuren, dat roept alleen maar gêne op. Het moet allemaal een beetje ingekleed en ingeleid worden. Die massage moet ik zelden tot nooit helemaal geven. Meestal voel ik de goesting bij de vrouwen halverwege sterk opborrelen. Ze ontspannen zich en hun dijen vallen open: het signaal om aan het indringender werk te beginnen. Door de jaren heen heb ik zoveel geleerd over het vrouwenlichaam, ik ken heel wat trucjes en speciale plekjes. Vrouwen hebben me ook veel geleerd door openlijk te praten over seksualiteit en hun verlangens schaamteloos te uiten. Ik weet ondertussen precies op welke knopjes ik moet drukken om hen het ultieme genot te verschaffen. Mijn eigen genot is daarbij van ondergeschikt belang. Ik kom eigenlijk nooit meer tot een hoogtepunt, tenzij men mij daar expliciet om vraagt.
Heb jij niet teveel geleerd over vrouwen en al hun slimme streken? Kun je nog verliefd worden op een vrouw, een vrouw echt liefhebben?
Ik zou zelfs durven zeggen dat ik vrouwen nog meer liefheb dan vroeger. Je zou verwachten dat ik ondertussen door de wol geverfd ben, maar ook ik loop nog vaak teleurstellingen op in de liefde. Ik probeer me emotioneel af te schermen van mijn cliënten, maar dat lukt lang niet altijd. Ik ben dan ook al een aantal keer heel erg verliefd geworden. Soms zijn daar vaste relaties uit gegroeid, die helaas nooit zijn blijven duren. De dingen zijn niet altijd wat ze lijken, en achter de façade van een beeldschone, succesvolle vrouw, kan een onoverkomelijk jeugdtrauma schuilen. Door dergelijke ervaringen ben ik misschien kieskeuriger geworden. Zoals elke normale man ben ik echter op zoek naar een zielsverwante, iemand waarmee ik iets duurzaams kan opbouwen, een relatie waarin sensualiteit een mooie plaats krijgt. Totnogtoe heb ik die nog niet gevonden, maar mocht dat het geval zijn dan kies ik onmiddellijk voor haar. Ik heb geen probleem met monogaam zijn en ben de vrouw waar ik voor kies helemaal toegewijd. Door allerlei toevalligheden ben ik in dit aparte bestaan gerold, maar ik ben zeker geen gigolo voor het leven.
(Dit interview verscheen in De Morgen Wax op 2 mei 2009)
Foto's: Carmen De Vos